از اولش بهش نگفتم اسمم چیه؟یک اسم دیگه ام رو بهش گفتم که خیلی سال بودکه داشت خاک میخورد. ولی من و شخصیتم واقعی بودند واقعی واقعی.بدون هیچ کم و کاستی.فقط ترس از شناختنم بود که نمیذاشت بهش بگم کی هستم.به قول خودش که می گفت ترسوام ولی من فکر جاهای دیگه اش بودم شرایط جایی که توش زندگی میکنم چنین اجازه ای به من نمی دادواینکه نمی خواستم بیام توی روشنایی تا دیده بشم همون جا توی تاریکی جام راحت بود از همون جا هم می تونستم حرفامو بزنم ولی اون بیشتر از این چیزا رو می خواست. من هم همون موقع بهش گفته بودم که از من انتظار چیزی بیشتر از این ارتباط کامپیوتری محدود رو نخواه.(نه زنگ زدن نه عکس نه وب)وقتی دید که هیچ طوری حاضر نیستم دست از موقعیتم بردارم شروع کرد به بمباران احساسات و تحت فشار گذاشتنم از نظر روحی و عقیده ای.توی اون شرایطی که تازه آفتاب زندگیمو از دست داده بودم و تازه می خواستم دوباره برگردم به شرایط اولیه ام .توی اون موقعیت بود که منم گفتم اسمم دروغه ای.چشوتون روز بد نبینه .منو محکوم کرد به اینکه از احساسش سوء استفاده کردم.اونو به بازی گرفتم خوردش کردم کشتمش و از این حرفا.ولی نمی دونم چه اصراری داشت که بدونه دوسش دارم یا نه؟آخه آدم چطوری می تونه فقط با چتیدن و اونم اینطوری عاشق کسی بشه؟نمی گم از حرف زدنش بدم می اومد مخصوصا چیزی که خیلی توی اون موقعیت داغون احتیاج داشتم  تغییر روحیه و خندیدن بود .

تا آدم از کسی خوشش نیاد که باهاش حرف نمی زنه. مگه غیر اینه؟من یه دوست خوب می خواستم که باهاش بگم بخندم گریه کنم حرف بزنم و......ولی نشد که نشد وهمچنان به دنبالش اینور و اونور میگردم.دارم یواش یواش به ان نتیجه می رسم که:  از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

خستتون نکنم خلاصه اش اینکه بعد از یه مدت دیگه فهمیدیم که بهم عادت کردیم .بعدش هم  با دلی پر از پشیمونی و بدتر ازاولش خودم رابطه ای رو که باعث شروعش بودم رو اول من تمومش کنم چیزی که جز اینکه سوهانه روح باشه و عذاب وجدان با خودش داشته باشه هیچی دیگه نداشت.

من کارم از اول هم اشتباه بود.نباید با کسی که دورا دور می شناختمش و چون فکر می کردم بچه باحالیه و یه سالی ازم کوچیکتره پس مشکل ندارم حرف میزدم.از چیزی که می ترسیدم بسرم اومد

شاید خیلی ها بگن اونقدرهام که من میگم مهم نیست و من سخت می گیرم. نظرا فرق میکنه.

حالا یه چیزی حدود دو ماهی میگذره ولی آلان که فکر میکنم منم بی تقصیر نبودم .

خلاصه بد یا خوب گذشت.هیچ فرقی هی نکردم و همچنان به تنهایی خودمون ادامه میدیم .روزگارهم بد رسمی داره. عزیزترینهای آدمو میگیره  وتنهات میذاره با یه دنیای بزرگ پراز مخلوقاته ناشناخته!اونوقت دلت از این همه تنهایی میگیره.چاره ای هم نداری باید ساخت.واستون راجع بخ آفتاب میگم حتما.

*متذکر می شوم که اسامی به کار برده شده همگی مستعار هستند.لطفا ناراحت نشوید بعدا گله و شکایت نکنید .حتی شما دوست عزیز.